പ്രണയ മഴയിൽ കുതിർന്നു പോയൊരു തുണ്ടു കടലാസിൽ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും നോവുകളുടെയും ഭ്രാന്തൻ ലഹരികളുടെയും നാൾ വഴികളെഴുതാൻ ശ്രമിച്ചും കിതച്ചും കവിതകളെന്ന് പേര് ചൊല്ലിയും ലോകത്തിന്റെ ഇഷ്ടം നേടാൻ കൊതിച്ചും ഞാനീ എഴുതുന്നതിനൊക്കെ ദൈവമേ നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കില്ലേ.....?
Pages
Labels
- SMS (1)
- എന്റെ നഗര കാഴ്ചകള് (1)
- കവിത (20)
- ഗുരു സമക്ഷം (2)
- ജീവിതം യാത്ര ഓർമ്മ (1)
- പ്രണയം (5)
- യാത്ര (1)
- ശിഥില ചിന്തകള് (3)
Saturday, April 5, 2025
കടൽ
Sunday, July 18, 2021
യാത്രയുടെ വേര് തേടി പോകുമ്പോൾ
യൂട്യൂബിൽ കണ്ടു തീർത്ത അനേകം യാത്രാ വ്ളോഗുകൾക്കും മുൻപേ
വീട്ടിലേക്ക് ഓടി എത്താൻ പാകത്തിന് ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള കാടും മേടും കേറി നടക്കും മുൻപേ
കുടജാദ്രിയിൽ കുട ചൂടുമ പാട്ടിന്റെ വരികളിലെ മന്ത്രികതയ്ക്കും കാഴ്ചയ്ക്കും മുൻപേ
എസ് കെ പൊറ്റക്കാടിന്റെ സഞ്ചാരാക്ഷരങ്ങൾക്ക് മുൻപേ
സഞ്ചാരം സി ഡി കളുടെ വലിയ നിധികളിൽ കണ്ണ് തെളിഞ്ഞ സ്കൂൾ കാലത്തിനും മുൻപേ
ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്
മാസത്തിൽ ഒരിക്കലോ മറ്റോ ഒത്തു കിട്ടുന്ന ബന്ധു വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും സന്തോഷവതിയാകുന്ന ഒരുത്തി.
ഉച്ച കഴിഞ്ഞിട്ട് തുടങ്ങി രാത്രിയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ആ ബസ് യാത്രയിൽ അവൾ ഉറങ്ങുകയേ ഇല്ലായിരുന്നു.
ബസിൽ ഇടതു വശത്തെ സ്ഥിരം സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്നു പോയിരുന്ന ഓരോ യാത്രയിലും അവളെ പിന്തുടർന്നിരുന്ന നിലാവിന് പല വലുപ്പമായിരുന്നു.
Friday, November 3, 2017
ഒരു വിവാഹിതനെ പ്രണയിക്കുക എന്നാൽ
02-11-2017
Saturday, July 15, 2017
ചിതറാൽ
ദൈവം ഉറങ്ങിപ്പോയ ഏഴാമത്തെ പകൽ,
ഹേമന്തം, വർഷത്തെയും വസന്തത്തെയും കൂട്ടി യാത്ര പോയി ...
കല്ലുകളിൽ ഉറങ്ങുന്ന ദൈവത്തെ കൊത്തിയുണ്ടാക്കി,
വിശന്നപ്പോൾ കുളക്കരയിൽ ഇരുന്നു പുകക്കണ്ണടയിലൂടെ പരസ്പരം നോക്കി...
ഹേമന്തം വസന്തത്തെയും, വസന്തം വർഷത്തെയും ചുംബിച്ചു...
ദൈവമുണർന്നു പോയെങ്കിലോയെന്നു ഹേമന്തം ധൃതിയിൽ തിരികെ നടന്നു..
സുഗന്ധങ്ങളും വർണങ്ങളും കൊണ്ട് ചിറകുകൾ തുന്നുകയായിരുന്നു ദൈവമപ്പോൾ...
കുളിരു കൊണ്ടൊരു കുപ്പായമപ്പോൾ നിലാവിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
ദൈവമിനിയും ഉറങ്ങുന്ന പകലും കാത്തു വഴിയിൽ നിൽക്കയാണ് പാവം ഹേമന്തം..
Saturday, January 31, 2015
സ്വാർത്ഥം
ദയ എന്ന് പേരുളള എന്റെ മകൾ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു...
സ്വപ്നങ്ങളിലെ അവളുടെ സ്വർണ മീനുകളെ,
അവളുടെ ഇമയനക്കങ്ങളിലൂടെ, ചെറു പുഞ്ചിരിയിലൂടെ
ഞാൻ സങ്കല്പിച്ചെടുക്കുകയായിരുന
അവളുടെ ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും വെളുത്ത മിനുത്ത തൂവലുകൾ,
രണ്ടു കരടി പാവകളുടെ ചിത്രമുളള ഉടുപ്പിൽ വിറകൊണ്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു...
സുബിദിന്റെ വർണ പമ്പരങ്ങളിലേക്ക് അവളുടെ കുഞ്ഞു ചിറകുകൾ തിടുക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു..
ഇളം നീല നിറത്തിൽ അരികുകളുളള വെളുത്ത കിടക്കയിൽ ദയ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു...
ദയ വന്ന പിന്നെ കെടുത്തിയിട്ടേയില്ലാത്ത മേശ വിളക്കിനരികിൽ
രാപ്പാറ്റകൾ തങ്ങളുടെ അവസാന നൃത്തം പരിശീലിക്കയായിരുന്നു...
കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ അരണ്ട നിലാവ്, എന്റെ ചുമരുകളെ നിഴലുകളുടെ ഇരുണ്ട നാവുകൾക്കു എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു..
നിലാവിൽ മേൽക്കൂര കൂടിയെനിക്ക് നഷ്ടമാകുമോയെന്നു ഭയന്ന ആ നിമിഷം തന്നെയാണ് ,
ദയയുടെ കിടക്കയിലേക്ക് വരിയും നിരയും തെറ്റിയോരുറുമ്പ് കയറിയത്...
എന്റെ കുഞ്ഞ് എന്റെ കുഞ്ഞ് എന്ന
സ്വാർത്ഥത രണ്ടു വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ ഉറുമ്പിനെ കൊന്നൂ..
ദയയില്ലാത്ത അമ്മേയെന്നു ഒരു വരിയുറുമ്പെന്നോടു വിലപിക്കുന്നു..
ദയ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നൂവെന്നു ഞാൻ നിസ്സഹായയാകുന്നു..
വീട് തേടി നടന്ന കുഞ്ഞിനെ കൊന്നു കളഞ്ഞില്ലേയെന്നു ശപിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണുനീരു കൊണ്ടു ഉറുമ്പിൻ കൂട്ടത്തെ സ്നാനപ്പെടുത്തുന്നു..
Tuesday, August 20, 2013
പട്ടം
നീ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന
ആ പ്രണയത്തിന്റെ ചില്ലയിൽ
ഓരോ കാറ്റും നിന്നെ തകർക്കുന്നു
ഓരോ മഴനൂലും നിന്നെ കുതിർക്കുന്നു.
കണ്ണെത്താ കൊമ്പിൽ കുടുങ്ങിയ നിന്നെ-
വിടുവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയെന്നു
ഓർമ്മകളിലേക്ക്
ഞാൻ തിടുക്കപ്പെടുന്നു...
കാറ്റിനൊപ്പം പാറുമ്പോൾ,
നീയെനിക്കു
പ്രണയമായിരുന്നു
മഴ കൊള്ളാതെ കാത്തു നിന്റെ-
ചിറകുകളെ ബന്ധിച്ചു
വീട്ടിലേക്കോടുമ്പോൾ,
എന്റെ ജീവിതവും ..
കടലു പോലെ കനത്ത,
നിലാവ് പോലെ വിളർത്ത,
കണ്ണുനീര് പോലെ തെളിഞ്ഞ
എന്റെയാകാശത്തിൽ
നീ കാറ്റിനൊപ്പം നൃത്തം വച്ചു
എന്റെ വിരലുകളും നിന്റെ ചിറകുകളും
താഴ്വരയിലെ കാറ്റിനൊപ്പം പ്രണയിച്ചു..
എന്റെ വിരലുകളിൽ നിന്റെ
നേർത്തു
നേർത്ത നൂലുമ്മ വച്ചു..
മഴക്കാലത്തെ പ്രാകി ,
ഒരു പുതപ്പിനുള്ളിൽ
നാമെത്രയോ ജന്മം പനിച്ചു കിടന്നൂ
എന്നിട്ടും,
ഒരു കൊള്ളിയാൻ വെട്ടത്തിൽ
നിന്റെ നൂലുമ്മകളേറ്റ എന്റെ വിരലുകൾ
നിന്റെ നൃത്തം മറന്നൂ..
നില തെറ്റി കൂപ്പു കുത്തുന്ന
നിന്റെ പ്രണയം മറന്നൂ..
അടുത്ത മഴക്കാലം,
എത്രയോ സമർഥമായി
നിന്റെ ഓർമ്മകളെ പോലും
എന്നിൽ നിന്നും കട്ടെടുത്തു
ഇന്ന് പുലർന്നപ്പോൾ
മുറി നിറയെ കാറ്റ്
കൈവിരലുകളിൽ നൂലുമ്മ പാടുകൾ
പുറത്തെ പേരറിയാ മരത്തിൽ
കണ്ണെത്താ കൊമ്പിൽ
കുടുങ്ങി
കിടക്കുന്ന
നീ..
നീ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന
ആ പ്രണയത്തിന്റെ ചില്ലയിൽ
ഓരോ കാറ്റും നിന്നെ തകർക്കുന്നു
ഓരോ മഴനൂലും നിന്നെ കുതിർക്കുന്നു.
കണ്ണെത്താ കൊമ്പിൽ കുടുങ്ങിയ നിന്നെ-
വിടുവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയെന്നു ഓർമ്മകളിലേക്ക്
ഞാൻ തിടുക്കപ്പെടുന്നു...
കാറ്റിനൊപ്പം പാറുമ്പോൾ,
നീയെനിക്കു പ്രണയമായിരുന്നു
മഴ കൊള്ളാതെ കാത്തു നിന്റെ-
ചിറകുകളെ ബന്ധിച്ചു വീട്ടിലേക്കോടുമ്പോൾ,
എന്റെ ജീവിതവും ..
കടലു പോലെ കനത്ത,
നിലാവ് പോലെ വിളർത്ത,
കണ്ണുനീര് പോലെ തെളിഞ്ഞ
എന്റെയാകാശത്തിൽ നീ കാറ്റിനൊപ്പം നൃത്തം വച്ചു
എന്റെ വിരലുകളും നിന്റെ ചിറകുകളും
താഴ്വരയിലെ കാറ്റിനൊപ്പം പ്രണയിച്ചു..
എന്റെ വിരലുകളിൽ നിന്റെ
നേർത്തു നേർത്ത നൂലുമ്മ വച്ചു..
മഴക്കാലത്തെ പ്രാകി ,
ഒരു പുതപ്പിനുള്ളിൽ നാമെത്രയോ ജന്മം പനിച്ചു കിടന്നൂ
എന്നിട്ടും, ഒരു കൊള്ളിയാൻ വെട്ടത്തിൽ
നിന്റെ നൂലുമ്മകളേറ്റ എന്റെ വിരലുകൾ നിന്റെ നൃത്തം മറന്നൂ..
നില തെറ്റി കൂപ്പു കുത്തുന്ന നിന്റെ പ്രണയം മറന്നൂ..
അടുത്ത മഴക്കാലം,
എത്രയോ സമർഥമായി
നിന്റെ ഓർമ്മകളെ പോലും എന്നിൽ നിന്നും കട്ടെടുത്തു
ഇന്ന് പുലർന്നപ്പോൾ
മുറി നിറയെ കാറ്റ്
കൈവിരലുകളിൽ നൂലുമ്മ പാടുകൾ
പുറത്തെ പേരറിയാ മരത്തിൽ
കണ്ണെത്താ കൊമ്പിൽ
കുടുങ്ങി
കിടക്കുന്ന
നീ..
Monday, June 10, 2013
എന്റെ കുഞ്ഞു തിരുത്തുകൾ
പറയാനറിയാത്ത നോവുകളാൽ
നീ കവിൾത്തടം നനയ്ക്കുമ്പോൾ
എഴുതാനറിയാത്ത നൊമ്പരത്താൽ
ഞാൻ തളരുകയാണ്, തളരുകയാണ്...
എന്റെ രക്തം പാനം ചെയ്ത്,
എന്റെ മാംസം ഭക്ഷിച്ച്, നീ
ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതുമ്പോൾ
നിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് എന്റെ -
കാഴ്ച്ചകളുടെ ചായയുണ്ടെന്നും
നിന്റെ പ്രാണന് എന്റെ -
പ്രണയത്തിന്റെത് പോലെ ഇരുണ്ട
ചുവപ്പാണെന്നും എന്റെ മനസ്
പിറുപിറുക്കും,
വീണ്ടും വിശന്നു നീ
ഉറക്കം ഞെട്ടി കരയുവോളം.
കുഞ്ഞേ , നീ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ
തിരയുന്ന ആ ആറാമത്തെ
വൻകര ഏതെന്നറിയാൻ
എനിക്കും കൗതുകമുണ്ട് .
പ്രാർത്ഥനയിലെന്ന പോലെ
മിഴികൾ പൂട്ടി നീ നുകരുന്ന
മുലപ്പാലിന്റെ രുചിയറിയാൻ
ഞാനെന്റെ ഓർമ്മകളെ
ഖനനം ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...
ആ പ്രാർത്ഥനയിൽ പങ്കു ചേരാൻ
എന്നിലെ കുട്ടി മനസ്സ് അമ്മയെ തിരയുന്നു ..
പ്രണയം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന
ഒരു ചഷകമാണ് എന്റെ ഹൃദയമെന്ന്-
ഞാനൊരു പേക്കിനാവ് കണ്ടത് എന്നായിരുന്നു..?
കുഞ്ഞേ, അത് നീയെന്നിൽ ഉരുവം -
കൊള്ളും മുൻപായിരിക്കും എന്നുമാത്രം എനിക്കറിയാം.
അകവും പുറവും നീയാണ് , നീ മാത്രം .
നിന്റെ വരവ് ഒരു പ്രവാചകന്റെതു പോലെ
ഇത് വരെ അറിയാത്ത വെളിച്ചം , നിറയെ
ആദ്യമായി കാണുന്ന ദേശം , ഞാൻ എന്നെ
നിന്റെ വിരൽപാടേറ്റ ഇടങ്ങളെങ്ങും പച്ചപ്പ്
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അശുദ്ധമാകാത്ത
നിന്റെ നാവിൽ നിന്നും , ദൈവത്തിന്റെ പൂന്തോപ്പിലെ ഉറവ-
എന്നിലേക്ക്...എന്നിലേക്ക്....
ശരീരമെന്ന അപകർഷത
എന്നിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു പോയി,
നീ വന്നപ്പോൾ..
വസന്തം വരാതെ തന്നെ
ഞാനാകെ പൂത്തുലഞ്ഞു പോയി ,
നീ വന്നപ്പോൾ..
പൂക്കൾക്ക് നിന്റെ നിറം, നിന്റെ മണം
ഇലകൾക്ക് നിന്റെ കൗതുകം, നിന്റെ താളം
വേരുകൾക്ക് നിന്റെ ആർദ്രത, നിന്റെ ആഴം
നീ വന്നു വസിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രം
ഇതാ എന്റെ ശരീരം ഒരത്ഭുതമാവുകയാണ് ,
ഒന്നാമത്തെ ലോക മഹാത്ഭുതം
(എനിക്കും നിനക്കുമെന്നു നീ ചിരിക്കേണ്ട
എല്ലാ അമ്മമാരും ഓരോ അത്ഭുതങ്ങളാണ്)
മാലാഖമാരുടെ ലിപിയിൽ നീയെന്റെ ഉദരത്തിലെഴുതിയതെന്തെന്നു
ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും
എന്തിനാണ് നീയിങ്ങനെ ചിരിക്കുന്നത്?
ചിലപ്പോൾ സങ്കടപ്പെടുന്നത്?
നിറഞ്ഞ മൗനത്താൽ
എന്റെ ഉള്ളം മുറിയ്ക്കുന്നത് ?
ഏതു മുറിവിന്റെ ഓർമ്മകളിലാണ്
നീയിപ്പോഴും, പാതി മയക്കത്തിൽ തേങ്ങുന്നത്?
ഏതു നോവാറ്റാനാണ്
കുഞ്ഞി കൈകൾ കൊണ്ട് നീ ഉദരമുഴിയുന്നത് ?
എനിക്കും നിനക്കുമിടയിൽ അറ്റു പോകാതെ
എന്തോ ഒന്നുണ്ട് ,
അടുത്ത പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടികാലത്തെയ്ക്കും
ദൈവം നമുക്കായി കരുതിയത്..
പുലരട്ടേ എന്റെയെല്ലാ ജന്മങ്ങളും
നിനക്കമ്മയാകാൻ....
Monday, March 25, 2013
പുഴ മരിക്കട്ടെ
കുരുങ്ങി കിടക്കുകയാണ് എന്നിലെ പുഴ,
ഒഴുകാൻ വെമ്പി വെമ്പി ഒരിക്കൽ ഞാൻ,
ദൈവമേ നിന്നിലേക്ക് പൊട്ടിച്ചിതറും..
ഈ ലോകത്തിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് ഒഴുകിപോകും ...
ഈ പാറകെട്ടുകൾ എന്നെ എത്രമേൽ പോള്ളിക്കുന്നുവ
അത്രമേൽ ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു ......
ഉച്ചവെയിൽ എന്നെ കുടിച്ചു വറ്റിക്കും മുൻപ്
ഒരു പ്രാര്ത്ഥന കൂടി ,
എന്റെ ചിതറുന്ന ചിന്തകളെ കൂടി
നിന്റെ മരു മരങ്ങൾ പാനം ചെയ്യട്ടെ...
എന്റെ നിറയുന്ന മിഴിനീരു കൂടി
നിന്റെ കൃഷിയിടങ്ങളെ കൊഴുപ്പിക്കട്ടെ..
കിനാവിന്റെ ഒരിത്തിരി നിലാ വെളിച്ചത്തെ കൂടി
നിന്റെ കിങ്കരന്മാർ പങ്കുവയ്ക്കട്ടെ ..
കരിമ്പാറകൾ തകർന്നു പോകുന്ന
ലോകാവസാനം വരാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു
എന്നിലെ പുഴ മരിക്കട്ടെ,
ലോകാവസാനം വരാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു
എന്നിലെ പുഴ മരിക്കട്ടെ....
Saturday, January 5, 2013
പരാന്ന ഭോജിയുടെ മാതൃത്വം
അതൊരു ബാധ്യതയാണ് .
പിന്നെയൊരു തടവറയും.
ഒരു പെണ്ണിനു നേരിടാനാവുന്ന
ഏറ്റവും വലിയ നിസ്സഹായത.
എന്നോ തന്നെ മറന്ന പ്രണയത്തെ
തിരികെ വിളിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രത.
നഷ്ടമായ ആശ്വാസ വാക്കുകളെ
ഓര്ത്തെടുക്കാനുള്ള അവസാന ശ്രമം.
അമര്ത്തപ്പെട്ട വിലാപങ്ങളുടെ
രാക്ഷസ തിരയൊലികള്.
കടത്തപ്പെട്ട വികാരങ്ങളുടെ
അപ്രതീക്ഷിത മടങ്ങി വരവ്.
ദൈവമേ നീയാണു വലിയ രക്ഷ...
എന്റെ മാലാഖയ്ക്ക് തൂവല് കുപ്പായവുമായി
നീ എപ്പോഴാണ് വരിക ?
പാലിക്കപ്പെടാത്ത വാക്കുകളായി
എന്റെയീ സ്വപ്നങ്ങളെയും
നീ തകര്ത്തു കളയരുതേ..
എന്റെ പുല്ക്കൂട്ടില്
അവസാന നക്ഷത്ര വിളക്കും തെളിയുമ്പോള്
നീ വന്ന് പിറക്കണേ എനിക്കുണ്ണിയായി
ഈ താഴ്വരയില് വയലറ്റ് പൂക്കള് വിടരുമ്പോള്
നീ പറയണേ,
അമ്മയ്ക്കും കാണാന് കൊതിയായിരുന്നു
ഈ വസന്തമെന്ന് ...
Sunday, November 18, 2012
മഴ നനയുമ്പോള് *
നീ എനിക്ക് കുടയായി നിന്നിരുന്ന
*മഴവില്ല് ഓണ്ലൈന് മാഗസിന് ഒക്ടോബര് ലക്കത്തില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിത
Monday, August 27, 2012
തടവറ
താഴ്വരയിലേക്ക് കാറ്റിറങ്ങി വരുന്നത്
Wednesday, July 11, 2012
ഒരു ചീത്ത കുട്ടിയുടെ പ്രണയ വിചാരങ്ങള്
Thursday, June 21, 2012
എനിക്കൊരു ചങ്ങാതിയെ വേണം
Wednesday, April 25, 2012
വിവാഹിതയുടെ സു(?)വിശേഷം
Monday, January 9, 2012
ഹാ മരണമേ...
പിന്നില് എന്റെ വസ്ത്രങ്ങള് ഒന്നൊന്നായി അഴിഞ്ഞു വീഴുന്നു
വെളുത്ത ലില്ലിപൂക്കള് കൊണ്ട് ആരൊക്കെയോ എന്റെ ശവ പൂജ ചെയ്യുന്നു.
എന്റെ നേര്ത്തു നേര്ത്ത ചിറകുകള്ക്ക് കനം വയ്ക്കുന്നു,
മെല്ലെ മെല്ലെ അതിളകി തുടങ്ങുന്നു..
കരയുന്ന കണ്ണുകള് എന്റെ പാരതന്ത്ര്യത്തിന്റെ -
മതില്കെട്ട് തകര്ക്കുന്ന പ്രളയം പെയ്യിക്കുന്നു..
എന്നിലേക്ക് പറന്നു പറന്നു മറന്നു പോയ -
നിന്നിലേക്കുള്ള വഴി ഞാന് ഓര്ത്തെടുക്കുകയാണ്..
വഴിദൂരം എത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും കുഴഞ്ഞു പോകാത്ത
എന്റെ ചിറകനക്കങ്ങള് , പ്രിയനേ എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള
ഇനിയും മരിക്കാത്ത പ്രണയമാണ്..
മറവിയുടെ മഞ്ഞപൂക്കള് കൊഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഈ വഴിയുടെ ഒടുവില്
എനിക്കായി മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു പ്രാര്ഥിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്റെ
സ്നേഹമുണ്ടാകും.
ദൈവത്തിന്റെ പൂന്തോപ്പില് ,
ജീവന്റെ വൃക്ഷത്തില്
വീണ്ടും പിറക്കാം ഒരൊറ്റയിലയായി ,
നിന്റെ രക്തം എന്റെ ഞരമ്പുകളിലൂടൊഴുകണം
എന്റെ നിറം നിന്റെ മിഴികളില് പ്രതിഫലിക്കണം ..
നിന്റെ മര്മ്മരം എന്റെ ഉയിരില് നിന്നും ഉയിര് കൊള്ളണം.
അഹം ബോധത്തിന്റെ അവസാനത്തെ വസ്ത്രവും-
ഉപേക്ഷിച്ച എന്റെ ഹൃദയത്തെ നീ എങ്ങനെയാകും തിരിച്ചറിയുക?
കളിക്കൂട്ടുകാരിയായോ...?
നിലക്കാത്ത കടലിരമ്പമായോ..?
സ്വസ്തിയുടെ സ്നാനഘട്ടത്തില് -
ഞാന് നിന്റെ ചുണ്ടിലും നീയെന്റെ ചുണ്ടിലും
തര്പ്പണം ചെയ്ത ആത്മ ബലിയായോ..?
'ഇനി തെറ്റാന് നിനക്ക് വഴികളൊന്നും ഭൂമിയില് ബാക്കിയില്ലേ..?'
എന്ന് ചോദിച്ചാകും നീ എന്നെ ആശ്ലേഷിക്കുക..
അതെനിക്കറിയാം..
എന്റെ സ്വപ്നം ഇവിടെ അവസാനിക്കയാണ്..
എന്റെ കണ്പോളകള്ക്ക് ഭാരമേറുന്നു..
നിന്റെ നിശ്വാസങ്ങളുടെ ക്രമത്തില് മിടിച്ചിരുന്ന
എന്റെ ഹൃദയം തണുത്തു മരവിക്കയാണ്..
Monday, December 26, 2011
എന്നുമെന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് ഊര്ജ്ജമൂട്ടുന്ന പ്രിയസുഹൃത്തിന്
26/4/2011
29/4/2011

Friday, December 23, 2011
നീയെന്ന വാക്കും ഞാനെന്ന മൗനവും
എന്റെ പ്രണയം പ്രളയം പോലെയായിരുന്നു ,
ദൈവം നിന്റെ ഹൃദയത്തിലെക്കെന്നെ പെയ്യിക്കും വരെ..നിന്റെ ദാഹം തീര്ക്കാന് ഞാന് നിനക്കുള്ളിലെങ്ങോ
നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു ,
ഞാന് നിന്റെ ഊഷ്ണ ഹൃദയമായിരിക്കുന്നു...
നീ ഇന്നും നീയായി തുടരുന്നു , മരുഭൂവായി...
ഒരു കവിതയാണ് ഞാനെന്നു നുണ പറഞ്ഞിരുന്നു നിന്നോട്..
ഒരു പാട്ടിന്റെയീണം വെറുതെ മൂളി , അത് സാരമില്ലെന്നു
നീയും നുണ പറഞ്ഞു...
നിന്റെ കടലാഴങ്ങളില് തുഴ കുഴഞ്ഞും
നിന്റെ ആകാശങ്ങളില് ചിറകൊടിഞ്ഞും
ഞാനെന്നേയോരീണം കരുതി വച്ചു ,
ഈ കെട്ട കാലത്തിനു ശവപൂജ ചെയ്യാന്...
Thursday, December 22, 2011
ജ്ഞാന സ്നാനം
പ്രണയത്തിന്റെ അപ്പോസ്തലാ..'
പണ്ടെന്നോ പാതിയില് മറന്ന വരികളാണിത്.
ഭ്രമണ പദം നഷ്ടമായ ധൂമകേതുവിന്റെ തേങ്ങലിത്.
ഏതോ പുരാതന ദേവാലയത്തിന്റെ സ്നാന ഘട്ടത്തില്-
പാപങ്ങളെല്ലാം കഴുകിക്കളഞ്ഞു,
നിന്റെ കയ്യൊപ്പിനായി കാക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ
അവകാശ പത്രമിത്.
നീ എന്റെ ഹൃദയത്തില് വളര്ത്തിയ വെള്ളരി പ്രാവുകളെ
ഞാന് മുപ്പതു വെള്ളി കാശിനു വിറ്റു,
പാതിരാക്കോഴി കൂവുമ്പോഴും, പ്രണയത്തിന്റെ പരസ്യപ്പലകയിലിരുന്നു-
ഞാന് നിന്നെ തള്ളിപ്പറയുകയായിരുന്നു.
നിന്റെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങള് ഇന്നെന്റെ പ്രാര്ഥനാ ഗാനങ്ങള്.
നിന്റെ ലക്ഷ്മണ രേഖകള് ഇന്നെന്റെ അരക്ഷിതത്വതിന്റെ
അറവുശാലകള്.
നിന്റെ ഇനിയും നിലയ്ക്കാത്ത പ്രണയം ഇന്നെന്റെ
പ്രാണന്റെ പാട്ടാണ്..
എന്റെ നുണകള് നിന്റെ ഹൃദയത്തില് തറഞ്ഞ-
കുന്ത മുനകളില് നിന്നും പാനം ചെയ്തു..
നീ കാട്ടി തന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ മറുപാതിയിലും-
ഞാനുമ്മ വച്ചു.
പ്രണയ പാപത്തിന്റെ മുള്ക്കിരീടമണിഞ്ഞു കൊണ്ടു
നീ കുരിശില് തറയ്ക്കപെടുമ്പോള്,
മൂന്നാം നാളിലെ ഉയിര്പ്പിനെക്കുറിച്ചും,
മഹാ പ്രളയത്തിനു മുന്പുള്ള നിന്റെ ഭരണത്തെ കുറിച്ചും-
മുന്നറിയിപ്പ് തന്ന വഴിത്താരയെ പാടെ മറന്നു കൊണ്ടു,
ഞാന്, വെള്ളത്തില് വിതച്ചതിന്റെ
വിളവു നോക്കാന് പോയിരുന്നു.
പ്രിയനേ,
പ്രണയത്തിന്റെ അപ്പോസ്തലാ..
എന്റെ പാപങ്ങളെ കുരിശു മരണം കൊണ്ടു
കഴുകികളഞ്ഞവനെ...
പ്രളയം വന്നൂ..
ഞാനിതാ കഴുത്തറ്റം മുങ്ങീ..
നിന്റെ രാജ്യം വരിക..
നീ എന്നെ ഭരിക്ക...
പ്രളയം കഴിയുമ്പോള്,
ദൈവ സന്നിധിയില്
പുണ്യ ഭൂമിയില്
രണ്ടു അസ്ഥികൂടങ്ങള് ചെന്നടിയും..
അവന് നമുക്ക് പുതു ജീവന് തരും,
മാംസവും രക്തവും തരും..
പിന്നെ പുതിയൊരു ഭൂമിയും...
Tuesday, November 15, 2011
മൂന്നാം പക്കം
ആത്മഹത്യക്കും അതിനു മുന്പൊരു-
അവിഹിതത്തിനും സാധ്യതയെന്ന്
കര പിറുപിറുത്തു.
ആരോ കൊന്നതെന്ന് കാറ്റ് ചൂളം വിളിച്ചു.
കടല് പാമ്പുകള് പങ്കിട്ട കാഴ്ചയും കേഴ്വിയും
തിരഞ്ഞു ഹതാശനായ വെള്ള കൊട്ട് പറഞ്ഞു,
ഈ ശവ ശിഷ്ടത്തിനു കണ്ണും കാതുമില്ല.
പച്ച മാസ്ക് അതേറ്റു ചൊല്ലി,
ഇതൊരു പെണ്ണിന്റെതു , അല്ല അമ്മയുടെത്.
പോസ്റ്റു മോര്ട്ടം മേശമേല് കിടന്ന,
സ്രാവ് പാതിയും തിന്ന ഗര്ഭപാത്രത്തില്
അഴുകിയ കുഞ്ഞിക്കാലു മണത്തു കൊണ്ടു,
കത്തി ചിരിച്ചു, ഗര്ഭം ഉണ്ട്.
രക്തമുറഞ്ഞു നീലിച്ച,
വിഷവാക്കുകളുരഞ്ഞു മുറിപ്പെട്ട
ഹൃദയത്തിനതേ പ്രണയത്തിന്റെ ആകൃതി.
രക്തമുറഞ്ഞു നീലിച്ച,
വിഷവാക്കുകളുരഞ്ഞു മുറിപ്പെട്ട
ഹൃദയത്തിനതേ പ്രണയത്തിന്റെ ആകൃതി.
നെടുകെ പിളര്ന്നപ്പോള് കറുത്ത ചെമ്പരത്തി.
കത്തികളും കൂടവും കത്രികയും
ഉള്ളിലെ മരണമൊഴി കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തി.
"ഞാനവനെ സ്നേഹിച്ചു, അവനെന്നെയും.
ആരോരുമറിയാതെ ഒരു തുള്ളി രേതസ്സില്
അവനെന്നെ ബന്ധിച്ചു.
എന്നില് കടലിരമ്പും വരെ,
ബീജ സങ്കലനത്തിന്റെ രഹസ്യ മൊഴികള്ക്കു
കാതോര്ത്ത് ഞാനുറക്കം കളഞ്ഞു.
കടല്പ്പാലം വിജനമാകും വരെ
ചക്രവാളത്തിലെ വാക മരങ്ങളില്
പകല് ചേക്കേറും വരെ
മകനെ, ഉദരത്തില് നീ ഉറക്കം നടിക്കുക.
കടല്പ്പാലം വിജനമാകും വരെ
ചക്രവാളത്തിലെ വാക മരങ്ങളില്
പകല് ചേക്കേറും വരെ
മകനെ, ഉദരത്തില് നീ ഉറക്കം നടിക്കുക.
രണ്ടു ഹൃദയങ്ങളും നിലക്കവേ നീ
എന്നോട് പൊറുക്കുക.
നീതിപാലകരെ, ന്യായാധിപരെ
നിയമത്തിന്റെ കാവല് മാലാഖമാരെ..
എന്റെ മരണത്തിനു പ്രണയത്തെ പഴിക്കുക.
അവയെ ഹൃദയങ്ങളില് നിന്നും നാട് കടത്തുക.
അതിര്ത്തി കടക്കാതെ ശേഷിക്കുന്നവയെ
മരണം വരെ തൂക്കിലേറ്റുക...
ശേഷം എന്റെയും മകന്റെയും ശേഷക്രിയ ചെയ്യുക."













